VENUS

|

Aprendín desde neno distinguir a Venus no ceo. O que ten ser fillo dun vello mariño. Logo, medrando na idade, outras foron as venus, outros os seus montes, os que chamaron a miña atención. Buscadora en libros, aquel “Decamerón” que lía na Biblioteca Municipal, “El amante de Lady Chatterley”, en edición arxentina, un “Justine o las desventuras de la virtud”, moi sobado, propiedade de Cochecho Torregrosa, aquilo que a hipocresía ambiental agachaba. Que existía, lástima fóra, no fondo das alcovas ou nos faiados ou detrás das silveiras, en fin. Outra historia.

Mais eu falo agora dese erotismo visual, de “voyeurs” (hai unha palabra ferrolá rotunda, “espiatrucos”), que saltou a quiosques, librerías, cines, coa chegada da democracia, aquela festa que ía ser rachada, primeiro, logo tivo o seu aquel de desencanto, e agora, pois xa ven a que está caendo aí fóra, pedindo con urxencia recomposición antes de que o capitalismo selvaxe nos devore.

Ah, pero eu falaba do erotismo, ese que en versión adulta ía ser festa e troula nunha cidade que precisa reinventarse. Pero, non. Que alá veu o Cabo Piris, aquel nachiño cacereño que secuestrara dun escaparate unha litografía da “Maja desnuda”, a poñer orde. E a pantasma do “Centinela de Occidente”, quen sempre que viña a Ferrol subía a Chamorro, monte pouco venusino, a verdade, mirarnos cos prismáticos, “espiatrucos” el mesmo, felicísima. Venus, miñaxoia, atada e ben atada.

 

VENUS