A quebra do Estado

Arealidade non se pode ocultar por tempo ilimitado. Aínda que a maioría da cidadanía non dispuxese ao comezar a actuar o movemento 15-M dos dados suficientes para conhecer a situación da banca, do Estado espanhol e da democracia de baixo perfil que existe desde o fin da ditadura franquista, as feridas xa evidentes que producen as tesouradas nos petos e nas vidas das persoas non se poden disfrazar, como tampouco o trabalho informativo e crítico das cada vez máis extensas redes sociais. Grande parte da cidadanía séntese estafada polos dous grandes partidos do sistema, que prometeron o contrario do que fixeron, só a beneficio dos mercados e das oligarquías.

A indignación cidadá exprésase nas rúas, con masivas manifestacións en contra da inxustiza e do abuso por parte do goberno de querer facer pagar durante quince anos, con aumentos do IVA, baixadas de salarios, desemprego e recortes sociais, as dívidas que tenhen caixas e bancos coa banca alemá á parte da sociedade que non tivo culpa nin se lucrou nos períodos de maior fraude fiscal, malgasto e corrupción. E non aos seus responsábeis, que deberían ser xa xulgados e sentenciados como mínimo coa devolución de todo o que levaron. Eses colectivos que se enriqueceron nos anos de expansión da borbulha inmobiliaria e do malgasto público coinciden cos que apenas sofren a crise.

O Estado quebrou no económico, máis aínda é mais grave a quebra do sistema político. Aínda que se unan nun pacto os dous grandes partidos sistémicos estatais, non parece que a credibilidade das institucións se vaia recuperar. Alén dos enganos políticos, da condena a milhóns de persoas asalariadas ao desemprego, á precariedade, ou a marcharen polo mundo para se ganharen a vida, non se lhes están a respeitar os seus dereitos sociais. Será mui difícil que volvan crer nun sistema que se comporta de xeito tan sádico con elas.

O Goberno xoga botando gasolina no lume da revolta social, radicalizando a loita de clases, co aumento das desigualdades e abusos económicos. Para muitos que ven que xa non lhes queda máis nada que perder, con desemprego e con prezos superiores aos alemáns e salarios mui inferiores, e que tampouco se lhes ofrece nada distinto nos próximos anos, se calhar, a única esperanza estaría numha ruptura política que mude o sistema.

Sería imprudente neste contexto de indignación xeneralizada que o Goberno espanhol, desbotando un elemental respeito democrático e a ética política, non someta a referendo as súas últimas e gravísimas medidas,