Viernes 15.02.2019

Da postverdade impostada

Un non deixa de sorprenderse de encontrar máis orde no caos, que  nesa sucesión de actividades que denominamos realidade.

Un non deixa de sorprenderse de encontrar máis orde no caos, que  nesa sucesión de actividades que denominamos realidade. A vida é iso que sucede mentres xogamos a inventar linguaxes que non solventarán problemas, ou a parapetarse tras as manipulacións emocionais desta era da postverdade, onde todo é distorsión interesada. Xa dixera meu amigo Pepe, coa súa proverbial clarividencia, que a normalidade é un territorio inestable. 
E que era doado de máis sobrepasar esas liñas que definen as fronteiras. Que a inestabilidade, e os seus soños consubstanciais,  xeran monstros de diversos pelaxes, é algo que Goya xa puxera en evidencia nos seus gravados. Pero ten máis sentido ás veces, unha copla do Entroido no que entramos, que moitos discursos programados e refundidos, incluso cala máis doadamente o fondo dun problema, unha chirigota coas súas rimas elementais, que unha sentenza do Tribunal Supremo. Desconcertan as  excesivas novas referidas a agresións sexuais, tanto en grupo como a  menores, pero algunhas delas cometidas tamén por menores. Lamentamos que cada semana, haxa algún novo caso de violencia sobre as mulleres, e baixo a mesma secuencia de agresión que mata, seguida de suicidio fallido do agresor. Asistimos, case mudos, a un case anuncio de que as pensións do futuro non serán o que foron as pensións ata hoxe. A carga de resignación e inevitabilidade, flotaban no ambiente do anuncio das melloras dos Plans de Pensións. Plantexan unha ecuación imposible, a de menores salarios para soportar maiores cargas. É dicir, quedaremos castigados sen futuro. 
Habítame –dixo Ela– e teremos primaveras amplas e bailaremos outonos de dobres pasos. El mirouna. Non podía disimular a forza coa que a sentía. Habitémonos –dixo- e seremos xuntos voz de terra e soño de universo...

Da postverdade impostada
Comentarios