De cambios e estratexias

Se acordamos que ten sentido pensar que se vemos fume é que hai lume, poderemos tamén concluír que cos primeiros sinais que envía o Goberno de Pedro Sánchez un cambio notable acaba de chegar á política española.

Das horas perdidas

ahistoria das oito horas perdidas, desa ocultación

De mesuras e desmesuras

No bacharelato aprendemos que a hipérbole era unha ponderación desmesurada. Daquela non sabiamos o tamaño que implicaba ser desmesurado.

Das puras contradicións

Somos a quintaesencia das actitudes erráticas. Entendemos de buracos negros e non sabemos escoitar e poñernos nos zapatos de quen temos ao lado. Vivimos nun mundo contraditorio. Un mundo onde a xustificación dun roto, serve para un descosido. 

De farsas e memorias

Hai persoas que aínda non descubriron que foron unha pura farsa. Que militaron en radicalismos que nin tan sequera tiveron xustificacións nin principios.

De vítimas e manadas

Hai sentenzas que teñen pousos de tempos xa vencidos. Resaibos que non xogan na mesma división que unha sociedade madura e democrática.

Das pequenas e das grandes cousas

Nestes días, o mundo está dividido entre os defensores e detractores do penalti que eliminou á Juventus e clasificou ao Real Madrid.

Das meras causalidades

Hai persoas que din que, coma xénero humano, temos a habilidade

De exilios e fuxidas

O Xuíz Llarena, ordena o ingreso en prisión doutros cinco dirixentes independentistas, por rebelión e malversación.

De emocións e coherencias

O manexo das emocións é unha arte excesivamente fráxil. Require moderación, fondura e fuxir da retórica excesiva

Dos días de diario

Despois das grandes celebracións, o mundo e a vida comezan de novo.

De casas e xubilados

Cando un pensaba que xa chegara ao máximo de abraio por escoitar declaracións de pata de banco, ou por evidente cortedade mental dalgúns altos dirixentes.

De saber ou non saber estar

Confundir o touciño coa velocidade, era unha das referencias que meu avó utilizaba sempre, para explicar o que era adecuado ou oportuno, e o que non o era.

Dos invernos propios

Vivimos, como dixera o poeta García Montero, nos invernos propios.

Da postverdade impostada

Un non deixa de sorprenderse de encontrar máis orde no caos, que  nesa sucesión de actividades que denominamos realidade.