Sempre respectable

Era un rapaz coma moitos outros, coma todos os outros do seu lugar e dos outros. Choraba igual que choran todos, cando hai que chorar, e sufría coma sofren os febles, os desamparados no mundo organizado polos poderosos. Era loitador preparado para as inclemencias temporais e do tempo. El era así e non hai nada que pensar nin nada que facer. Quería falar do tren e non podía, quería que o mundo reparara as inxustizas e non era quen de conseguilo, non podía pensalo e tampouco se atrevía a contalo. 

Aquel home escondíase detrás do seu silencio apoucado, detrás da xustiza social que reclamaba e ao lado da ponte que colapsaba. Brillaban os seu ollos ao sentir medrar o monte que se queimara. Eran os mesmos ollos que choraban cando, uns meses antes, tódalas esquinas alampaban e fumegaban sen parar. Un suplicio, un verdadeiro calvario que acompaña ao corpo doente e á alma perdida e chea de pesadume e de pena.

Un desastre e despois outro. Veñen seguidos e neles perden os mesmos, sempre perden os mesmos, os débiles. É igual que o refrán: “se dá o cántaro na pedra ou a pedra no cántaro, perde o cántaro”. Pero, os políticos que mandan ou queren mandar, e os poderosos, que aínda queren mandar máis, deberían ter presente a opinión de Mario Benedetti, “quen o había dicir / os verdadeiramente débiles / nunca se renden”.

As inxustizas, a sen razón, as présas, o egoísmo e a ambición, son males que os mandatarios públicos deberían curar con eficacia, para seren libres e, con esa liberdade, seren xenerosos e xenerosas. Quen será responsable dos desastres ferroviarios, dos continuados retrasos de cada día, das cousas que pasan? Quen será? Ninguén sabe nada. A poboación está ás escuras e quen ten a chave non quere acender a luz.

E como se quixesen erradicar as evidencias e mentres tanto distráense pelexando entre eles e entre elas. Dende esta modesta tribuna, a Tía Manuela pídelles sosego e resolución, atención aos servizos públicos e consideración á cidadanía, aos homes e mulleres deste mundo, que é de todos e no que todos caben (cabemos). Os que exercen a gobernanza deberían, por todos os medios, evitar o conflito e a dispersión da atención, para centrarse no feito de que a cidadanía é unha pluralidade de persoas iguais en dereitos e sempre respectable.