Camiñante non hai camiño, faise camiño ao andar por Oleiros

Que sería das máis coñecidas estrofas do libro 'Campos de Castilla' se Antonio Machado houbera paseado por Oleiros? Mellores pode que non, pero a rima ía variar, e dabondo. Non cabe dúbida que insertar o nome do concello no poema non ía ser tarefa doada. Pero as cousas foron como foron e o resultado é dos máis dignos e recitados da lírica do mundo mundial. Non obstante, este exercicio contrafactual, en parte, acábao de facer o goberno local coa publicación dun calendario para 2026 que convida a camiñar con frases reflexivas, como as do poeta castelán, e fotos da paisaxe peonil do municipio.

A publicación, que acompañará os doce meses do ano con fotografías tanto das sendas peonís como de emblemáticos paraxes, xa se está a repartir por todos os fogares xunto cun novo número do boletín 'Vivir en Oleiros'.

Parque da lagoa de Mera

O parque da lagoa de Mera abre a publicación, que viaxa ao parque Santiago Carrillo da Pezoca en xaneiro, coa cita de John Ruskin, un escritor socialista cristián inglés do século XIX, sobre o engailante que é o pracer dun paseo sosegado. Alguén que camiña á beira do mar en Santa Ana, cos faros de Mera ao fondo, protagoniza un febreiro no que o tamén decimonónico poeta británico Alfred Tennyson reflexiona sobre a vida na cita: 'Eu son unha parte de todo o que atopei no meu camiño'.

Unha árbore da finca Tenreiro, en Nós, ao pé dunha senda, acompaña unha frase moi significativa sobre a importancia da infraestrutura peonil pronunciada polo sociólogo americano William Holly Whyte: 'A xente tende a camiñar se dispón de lugares axeitados para iso".

As sendas do parque das Trece Rosas protagoniza abril cunha frase do escritor alemán Hermann Hesse sobre a relación que hai entre as sendas e a vida das persoas. Maio dá para unha breve reflexión nacida da cultura popular, sobre a velocidade lenta cando o obxectivo é ambicioso, sobre unha imaxe do parque Rosalía Mera de Dorneda.

A xente tende a camiñar se dispón de lugares axeitados para isoWilliam Holly Whyte

Xuño saúda cunha fotografía do concorrido paseo da ría, en Perillo, á que acompaña unha cita do que se considera o urbanista máis activo da humanización das cidades contemporáneas, Jan Gehl, sobre a importancia da mobilidade natural (camiñar e moverse en bicicleta) e a sustentabilidade urbana.

A senda do rego de San Pedro, que transcorre por Iñás e Nós paralela a N-VI, destinada en exclusiva á mobilidade ciclista e peonil, serve para unha reflexión minimalista sobre o tropezo como mecanismo de aprendizaxe. Pola súa parte, Bastiagueiro en marea baixa cheo de xente camiñando pola beira serve de marco a unha cita doutro clásico da mobilidade contemporánea, Colin Buchanan, un enxeñeiro inglés que teorizou sobre a calidade ambiental das rúas, falando da liberdade humana e a 'calidade civilizada' dunha área urbana.

Un recuncho do xardín romántico de Montrove, nas ruínas do pazo Ibarrola, acompáñase dunha reflexión anónima sobre a importancia dos sentidos e o coñecemento, que tenden a reforzarse cando se camiña. É a folla de setembro. Outubro viaxa á fronte marítima e o parque Luís Seoane de Santa Cruz, co castelo de fondo e unha frase de Eduardo Galeano incidindo na escasa importancia de caer cando se camiña.

A vida de cada persoa é un camiño cara si mesma, o ensaio dun camiño, o bosquexo dunha sendaHermann Hesse

A Marola, o mar Ártabro, o horizonte e o cantil do monumento natural de Serantes e Dexo mostra en novembro unha senda natural daquel espazo, polo que camiñan unha chea de persoas nunha ruta organizada, coas súas roupas de cores e unha frase que serve para pensar no paso do tempo.

E Machado é o persoeiro encargado de pechar o calendario no parque de Bastiagueiro co seu inmortal 'Camiñante non hai camiño, faise camiño ao andar'.