“Lo que debemos a Maruja es muchísimo”. Polo seu poder de convicción e todo o que fixo por manter vivo o recordo do seu marido, Galicia está en débeda con ela, segundo explicaba Boado. Aquela muller cuns “ollos verdes difíciles de olvidar” saía do pozo no que se metera tras a morte de Luís para finiquitar a súa tarefa de colaboradora converténdose nunha auténtica salvadora do seu legado.